• Home
  • Blog - Ειδήσεις

Ημερολόγιο καταστρώματος 8 Μάρτη 2019

«Για να μην ξεχνιούνται οι ευτυχισμένες ημέρες αλλά και οι στιγμές που κυριαρχούν μαζεύοντας πάνω τους το επιστέγασμα αυτών των ημερών»

 

Γράφω το επόμενο βράδυ για πρώτη φορά. Μόλις έχω ξυπνήσει από τον απογευματινό ύπνο του Σαββάτου. Ξεκούραση μετά από το κλάδεμα στον κήπο, πεύκα, λιγούστρα, λέιλαντ, ακακία. Έγινε καλή εκκαθάριση. Θέλω να γράψω από το πρωί αλλά πρέπει να μην αφήσω λεπτό της ημέρας να χαθεί γιατί έχει έρθει η Άνοιξη και κάθε λεπτό είναι πολύτιμο για να το χαρείς, είναι πολύτιμο και πρέπει να το αδράξεις. Θυμάμαι το χθεσινό βράδυ αλλά και το προχθεσινό και μένει μια στιγμή έντονα στη μνήμη. Είναι η ώρα που παίρνω ένα τσιγάρο από την Κατερίνα και βγαίνω μόνος στον μπαλκόνι να το απολαύσω. Είναι στις «ενοχές», ένα μπαράκι απέναντι από το πατρικό μου στην πλατεία Ναυαρίνου. Έχουμε κλείσει ένα δωμάτιο η θεατρική ομάδα για να βρεθούμε πρώτη φορά μετά από τις παραστάσεις της Γλασκώβης. Κάθομαι λοιπόν και απολαμβάνω τις τζούρες στην πλατεία που μεγάλωσα. Βλέπω απέναντι στον τεσσεράμιση όροφο  το παλιό μου γραφείο που είχα την εταιρεία πληροφορικής. Η πινακίδα λείπει αν και για καμμιά 10ετία μετά την αποχώρηση μου από εκεί δεν είχε αφαιρεθεί. Θυμάμαι την μαγική κραυγή «ο φύυυυλααακααάς» που μας προειδοποιούσε μόλις κάποιο παιδί τις γειτονιάς αντιλαμβανόταν ότι ο φύλακας του αρχαιολογικού χώρου – τότε αρκετά παρατημένου και καθολου καθαρού και περιποιημενου όπως τις ημέρες μας – ήταν μέσα στα αρχαία ώστε όλα τα παιδιά που παίζαμε μέσα να φύγουμε για να μην έχουμε επιπτώσεις. Σκέφτομαι τα συγχαρητήρια που μου έδωσε η Φανή και ο Στέλιος για το Project του Πάνου από το ινστιτούτο Γκαίτε, στο οποίο έκανα τον άστεγο και που ακόμη δεν έχω δει παρά μόνο το ντέμο. Σκέφτομαι ότι πέρασε μια εβδομάδα από τότε που ανέλαβα προϊστάμενος στην εταιρεία και το μυαλό μου έχει πάρει φωτιά μια και έχω τόσα πολλά να κάνω και να αποφασίσω για να ανεβάσω την ομάδα. Είναι η αρχή της εβδομάδας οπου με τα φιλαράκια μου απο τα παλιά περάσαμε μια Κυριακή γεματη συζητήσεις απο τα παλιά, στο Τρίγωνο κοντά στις Πρέσπες. Είναι επιπλέον η προηγούμενη νύχτα με τις «πυρκαγιές», μια εξαιρετική παράσταση στο Βασιλικό Θέατρο που πήγα με την Νάντια και τον Δαμιανό από τη δουλειά. Μια παράσταση από αυτές που δεν πρέπει να χάσεις όπως το Festen και το Γκιακ τα προηγούμενα χρόνια. Συγκρατείς τα δάκρυα, την ανάσα και την κραυγή σου για να μην ενοχλήσεις τους δίπλα σου. Είναι επιπλέον η όμορφη παρέα που είναι μέσα στο δωμάτιο, τα παιδιά της ομάδας.  Ο Θοδωρής μου λέει πως έγραφε κριτικές στον «Εξώστη» για κόμικς. Πόσα ακόμη θα είχα να πω για τα παιδιά εκεί μέσα. Μετά τη στιγμή, ξαναμπαίνω μέσα στο δωμάτιο και ξεκινάμε να μιλάμε Γαλλικά και Τούρκικα χωρίς νόημα, όλη η ομάδα με πρωτοστατούσα την Βάγια και τρελαινόμαστε στα γέλια. Κατηφορίζουμε για φαγητό την πλατεία και η Αγγέλα σκοντάφτει και ματώνει τη μύτη της. Καταλήγουμε 4 λιγότεροι να τρώμε ιταλική πίτσα δίπλα στο don’t tell mama οπού κερνάω για την προαγωγή.

Μια στιγμή λοιπόν που ενώ έχεις και τις 2 φωτογραφικές μηχανές μαζί σου δεν την αποτυπώνεις παρά μόνο γράφοντας αυτό το κείμενο. Γιατί η στιγμή είναι όλες εκείνες οι σκέψεις και οι συνάψεις που δεν αποτυπώνονται στο φιλμ αλλά μόνο στο χαρτί. Τελειώνω τώρα. Πρέπει να ξεκινήσω το διάβασμα στο μεταπτυχιακό της Κοινωνική και Αλληλέγγυας Οικονομίας. Ξεκίνησε το 2ο εξάμηνο Κοινωνικά Κινήματα.

 

Η αποκατάσταση του Νόμου της Έλξης

Το βασικότερο χαρακτηριστικό που ορίζει τη συνειδητότητα του παιδιού μέσα μας, είναι η μη ανάληψη ευθύνης. Ένα παιδί έχει ανάγκες, όμως δεν έχει υποχρέωση να τις καλύψει το ίδιο, αλλά οι άλλοι.

Γι’ αυτό και η ουσία μετάβασης ενός ανθρώπου από το στάδιο του «παιδιού» στην κατάσταση του «ενηλίκου», είναι η ανάληψη της ευθύνης για τη ζωή του και για την κάλυψη των αναγκών του.

Ο βασικότερος συμπαντικός νόμος που ορίζει τη διαδικασία της ενηλικίωσης είναι ο νόμος του Κόστους. Πρωτοδιατυπώθηκε στη φράση της Γένεσης «Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα κερδίζεις το ψωμί σου». Τι ορίζει ο Νόμος αυτός; Τίποτε δεν δίδεται δωρεάν! Για να μου «ανήκει» κατ’ ουσίαν κάτι, ένα χαρακτηριστικό, μία ποιότητα, μία ιδιότητα, μία δεξιότητα, μία συχνότητα του φάσματος, ένα επίπεδο αντίληψης, μία κατάσταση της ζωής, οφείλω να βρω και να πληρώσω το αντίστοιχο κόστος αυτής.

Το κόστος στην εσωτερική πλευρά της ζωής σπάνια είναι οικονομικό όπως στον εξωτερικό κόσμο. Είναι κυρίως εσωτερικό, υπαρξιακό, απαιτεί συνειδητοποιήσεις, εσωτερικές αλλαγές, βήματα εξέλιξης, μικρούς θανάτους και γεννήσεις. Αν δε κατακτήσω αυτά τα βήματα, τότε δε θα μου ανήκει ποτέ η συγκεκριμένη κατάσταση ή συχνότητα. Μπορεί να μου δοθεί πρόσκαιρα η εμπειρία αυτής της κατάστασης, και στην περίπτωση αυτή θα νιώθω πάντα ότι βρίσκομαι ως λαθρεπιβάτης σε μία θέση που δεν απόκτησα νομίμως και με την αξία μου, ή μπορεί να μη μου δοθεί ποτέ, και τότε, αν δεν αναγνωρίσω το νόμο του κόστους, θα νιώθω πάντα θύμα μιας παγκόσμιας συνομωσίας που μου στερεί κάτι που θα έπρεπε δικαιωματικά να έχω…

Η ενηλικίωση είναι μια πολύ πιο δύσκολη διαδικασία από ό,τι φανταζόμαστε, και πολλοί άνθρωποι, αν και εξωτερικά ενήλικοι, για διάφορους λόγους επιλέγουν να μην προχωρήσουν ή να μην ολοκληρώσουν τη διαδικασία αυτή και στα υπόλοιπα επίπεδα της προσωπικότητάς τους. Τότε λοιπόν έχουν διάφορες επιλογές:

1. Να αντιληφθούν νωρίτερα ή αργότερα το υψηλό κόστος της διατήρησης της παιδικότητας και να προχωρήσουν στην ενηλικίωση. Ως ενήλικοι μπορούν να ονειρευθούν ό,τι θέλουν και μπορούν να αγωνισθούν για να το πετύχουν χωρίς να αυτοφυλακιστούν στην προσδοκία ότι το σύμπαν υποχρεούται να τους το προσφέρει επειδή το επιθύμησαν.
2. Να υιοθετήσουν το ρόλο του θυμωμένου ή του θλιμμένου θύματος, επειδή στη ζωή τους δεν έρχονται τα πράγματα όπως θα ήθελαν. 
3. Να ψάξουν να βρουν άλλους τρόπους από έξυπνους έως πονηρούς για να το αποκτήσουν χωρίς να πληρώσουν όλο το τίμημα.

Οι «άνθρωποι παιδιά» θα ψάχνουν πάντα τρόπους να παίρνουν ό,τι επιθυμούν χωρίς να πληρώνουν το αντίστοιχο τίμημα. Αυτή είναι η έννοια του «βολέματος», της «ευκαιρίας», της ναρκισσιστικής «ιδιαίτερης μεταχείρισης» που για κάποιο λόγο πιστεύουν πως δικαιούνται. Ποιες είναι οι «ευκαιρίες»; Το να έχω χρήματα χωρίς να κοπιάσω, το να «πιάσω την καλή» χωρίς να εργαστώ, το να βρω ένα «θησαυρό», ή να κερδίσω το «λαχείο», το να αγοράσω κάτι «ακριβό» πληρώνοντας φθηνά, το να έχω μία ζωή χωρίς δυσάρεστα απρόοπτα, να έχω μία τέλεια σχέση χωρίς να έχω κατακτήσει τις δεξιότητες που απαιτούνται για αυτό, το να πετυχαίνω ό,τι επιθυμώ χωρίς να προσπαθήσω όσες φορές χρειάζεται για αυτό, κ.τ.λ.

Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, πάντα υπήρξαν άνθρωποι «παιδιά», που έψαχναν να καλύψουν την ανάγκη τους και να πάρουν χωρίς να δώσουν. Για αυτό και πάντα υπήρξαν και άνθρωποι που έρχονταν να εκμεταλλευτούν αυτή την ανάγκη των πρώτων, ώστε να κερδίσουν αυτοί. Τα τυχερά παιχνίδια, τα λαχεία, οι «ευκαιρίες», το χρηματιστήριο και πολλά άλλα, ήταν κάποια από τα εργαλεία τους. Ένα λοιπόν από τα κλασσικά τεχνάσματα στο εσωτεριστικό επίπεδο αυτής της εκμετάλλευσης, είναι και η χρήση του νόμου της έλξης. Το να λες σε κάποιον ότι μπορεί να έχει ό,τι θέλει, χωρίς να δώσει το αντίστοιχο τίμημα, είναι μεγάλη ευκαιρία…

Ο Νόμος της έλξης υπάρχει όσο υπάρχει και το ίδιο το Σύμπαν. Είναι μία πραγματικότητα, όσο πραγματικός είναι και ο Νόμος της Εκπαίδευσης, της Αιτίας και του Αποτελέσματος, του Κόστους, της Αξίας, της Βαρύτητας, της Αλλαγής, του Φάσματος, των Επιπέδων, της Μεταμόρφωσης, των Δυάδων, της Ουσίας και της Υπόστασης, της Αναλογίας, της Υστέρησης, της Αντανάκλασης, της Επτάδας, των Συγγενειών, των Πραγματικοτήτων, των Κινήτρων, και τόσοι άλλοι νόμοι ακόμη. Γιατί άραγε ακούμε ή διαβάζουμε τόσο πιο συχνά για αυτόν και όχι για τους υπόλοιπους; Και γιατί άραγε όταν διαβάζουμε για τον νόμο της έλξης, στη διαφήμιση π.χ. ενός «πνευματικού» σεμιναρίου, συνήθως στην ίδια φράση υπάρχει και η λέξη «αφθονία», «πλούτος», ή κάποιο συνώνυμο;

Οι Νόμοι είναι στην ουσία τους συμπαντικοί εκτελεστικοί μηχανισμοί, μέσω των οποίων διενεργούνται όλες οι διαδικασίες. Ο κάθε νόμος έχει τη δική του τυπική ισχύ, δηλαδή βρίσκεται σε κάποιο πυραμιδικό επίπεδο ιεραρχίας, πιο πάνω από κάποιους και πιο κάτω από άλλους.

Ο Νόμος της Έλξης είναι Υπηρέτης του Νόμου της Εκπαίδευσης, που είναι και ένας από τους σημαντικότερους νόμους αυτού του Σύμπαντος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, όσο κι αν το θέλουμε εμείς, όσο κι αν το οραματιστούμε, όσες συνταγές κι αν χρησιμοποιήσουμε από τις αμέτρητες που δίνουν τα διάφορα βιβλία έλξης της επιτυχίας, τίποτε δε θα τύχει έλξης, αν δεν είναι σε συμφωνία με το αίτημα και τη διαδικασία της εκπαίδευσής μας. Λυπάμαι αλλά το σύμπαν δε ξεγελιέται!

Τελικά, (για να χρησιμοποιήσουμε την ταλαιπωρημένη και παρεξηγημένη φράση του Coelio), πότε όντως συνωμοτεί το Σύμπαν, και πότε όχι, αν θέλεις κάτι πολύ;

Το Σύμπαν λοιπόν δε συνωμοτεί όταν:

1. Το εκπαιδευτικό σου συμφέρον υπηρετείται ακόμη από την μη εκπλήρωση της επιθυμίας σου, παρά από την εκπλήρωση.
2. Η επιθυμία σου προέρχεται από ανάγκες απόκρυψης τους τραύματός σου από τον εαυτό σου και τους άλλους και της μη επαφής σου με αυτό.
3. Η επιθυμία σου προέρχεται από το σκιερό παιδί μέσα σου, που βολεύεται με αυτόν τον τρόπο να παραμείνει παιδί και να μην ενηλικιωθεί, υπηρετώντας έτσι τη μη αλλαγή και τη μη εξέλιξη.
4. Το παιδί δεν κατανοεί ότι αυτό που συμβαίνει έξω, η εξωτερική πραγματικότητα που αντιλαμβάνεται, είναι απλά καθρέφτης του σταδίου εκπαίδευσης στο οποίο βρίσκεται τώρα. 
5. Ακόμη δεν έχεις κατακτήσει την ικανότητα του να νιώθεις ευγνωμοσύνη για αυτά που ήδη έχεις, και το παιδί μέσα σου εστιάζεται μόνο σε αυτά που πιστεύει πως του λείπουν. 
6. Η εκπλήρωση της επιθυμίας δεν είναι ένα ενήλικο όραμά σου, αλλά μία εφιαλτική επιθυμία, κι αν δεν εκπληρωθεί θα «κρατήσεις την αναπνοή σου» και θα είσαι ένα δυστυχισμένο θύμα χωρίς χιούμορ.
7. Η επιθυμία σου προέρχεται από το κακομαθημένο παιδί που πιστεύει ότι το Σύμπαν του χρωστάει να ικανοποιήσει την επιθυμία του και γκρινιάζει και αυτοβασανίζεται επειδή οι επιθυμίες του δεν έχουν ακόμη εκπληρωθεί, κατηγορώντας άλλους ή τη ζωή ή το Θεό για αυτό. 
Στα χρόνια ενασχόλησης μου με το εσωτερικό επίπεδο της ζωής, είχα την ευκαιρία να συναντήσω πολλούς ανθρώπους που βίωσαν πολλές δυσάρεστες συνέπειες από τη μονόπλευρη εκπαίδευση στο Νόμο αυτό. Άνθρωποι που πίστεψαν ότι δικαιούνται μία ζωή πλούτου και μεγαλείων και ξεκίνησαν να τη ζουν χωρίς την κατάλληλη θεμελίωση και καταστράφηκαν, άλλοι που «έδωσαν μια προθεσμία στο σύμπαν» να τους προσφέρει ό,τι δικαιούταν και όταν αυτό δεν ανταποκρίθηκε, πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους τοξινώνοντας τους εαυτούς τους με τα δηλητήρια της πικρίας και του θυμού, άλλοι που ένιωσαν τόσο αδικημένοι που αποσύρθηκαν με κατάθλιψη. Το πιο συνηθισμένο είναι το να νιώσει κάποιος προδομένος και απογοητευμένος. 
Όντως υπάρχει μία λειτουργική χρήση της εκπαίδευσης σε αυτόν το Νόμο, και αυτή βρίσκεται στο να βοηθήσει κάποιον που δεν πιστεύει στον εαυτό του, που δεν έχει εμπιστοσύνη στη ζωή, να τολμήσει να ονειρευτεί, και να προσπαθήσει για τα όνειρά του. Όμως η ισορροπία ανάμεσα σε αυτό και στην κατασκευή ενός κακομαθημένου παιδιού που πιστεύει ότι δικαιούται την υλοποίηση των ονείρων του, είναι εξαιρετικά λεπτή κι εύθραυστη. Θέλει πραγματικά εξαιρετική προσοχή η εκπαίδευση σε αυτό το θέμα.
Ο Νόμος της Έλξης υφίσταται. Αλλά ευτυχώς δε θα μας κάνει τη χάρη να βολέψει κανένα μας αν η Ζωή αναγνωρίζει ότι το πραγματικό μας συμφέρον ακόμη υπηρετείται περισσότερο από τη μη έλξη των αντικειμένων των ονείρων μας, παρά από την έλξη… 
Αν το σύμπαν δε μας κάνει τη χάρη, ας ψάξουμε να βρούμε τι μας διαφεύγει ακόμη στην εκπαίδευση και στην ενηλικίωσή μας. Και όταν αυτά καλυφθούν, κι έχουμε ακόμη τα ίδια όνειρα, ας μην ανησυχούμε καθόλου!

Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Από το «Εγχειρίδιο Αναρχικού εσωτερισμού»

Όταν το σκιερό μέρος του παιδιού μας ενηλικιώνεται

Η ζωή είναι η ακρόαση ενός αιτήματος εκπαίδευσης. Και ενηλικίωση είναι το να συνειδητοποιήσουμε ότι το Σύμπαν δε μας οφείλει τίποτε άλλο, εκτός από αυτό: εκπαιδευτικές εμπειρίες. 
Ενηλικίωση είναι να αποδεχτούμε ότι τα πάντα είναι στη θέση τους. 
Αυτό δε σημαίνει να μην ονειρευόμαστε. 
Μπορούμε να ονειρευόμαστε όσο και ό,τι θέλουμε, αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε μέσα μας αν βλέπουμε όνειρα ή εφιάλτες. Πώς γίνεται αυτό; Αποκτώντας επίγνωση σχετικά με την προέλευση των ονείρων μας: Από πού έρχονται άραγε; Από τη χώρα του τραυματισμένου μας παιδιού που πλάθει νευρωτικούς εφιάλτες για να καλύψει το τραύμα του ή από την ελεύθερη και χωρίς προσδοκίες χώρα των ονείρων ενός ενηλίκου;
Αν λόγω τραύματος επιβεβαίωσης «ονειρευόμαστε» συνθήκες στις οποίες όλοι θα μας θαυμάζουν, αυτό δεν είναι όνειρο αλλά εφιάλτης, καθώς δε θα θεραπεύσει ποτέ καμία πληγή μας, αλλά θα προσπαθεί χωρίς σταματημό να γεμίσει μια άπατη, πεινασμένη, μαύρη τρύπα μέσα μας.
Ενηλικίωση είναι το να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθός μας μέσα στο Σύμπαν, να ταξιδεύουμε ως πούπουλο στους ανέμους του, χωρίς να εμμένουμε στη ψευδαίσθηση ότι είμαστε το «χαϊδεμένο παιδί» ενός σύμπαντος που υπάρχει για να υπηρετεί κάθε ανάγκη μεγαλείου που μπορεί να έχουμε κατασκευάσει μέσα μας. 
Ενηλικίωση είναι το να ονειρευόμαστε χωρίς να προσδοκούμε. Να εργαζόμαστε γεμάτοι πάθος, απόλαυση και καθαρότητα για τα όνειρά μας, χωρίς να πιστεύουμε ότι έχουμε υπογράψει συμβόλαιο με το Σύμπαν ότι θα πραγματοποιηθούν οπωσδήποτε, πλήρως, και στη στιγμή που το «κακομαθημένο παιδί» μέσα μας έχει προαποφασίσει. Ούτε ότι θα παραμείνουν μαζί μας «για πάντα». Και αν πραγματοποιηθούν, όταν και στο βαθμό που θα πραγματοποιηθούν, τότε μπορούμε να γιορτάσουμε απόλυτα για το δώρο αυτό.
Η ενηλικίωση φέρνει δώρα. Τα πρώτα δώρα της είναι η ελευθερία, η χαλαρότητα ή χαρά και το χιούμορ. Ελευθερία από τη γκρίνια και τη μιζέρια μέσα μας. Καθώς και από την αίσθηση ότι είμαστε το αδικημένο θύμα μιας παγκόσμιας συνομωσίας. Χαλαρότητα με εμάς και τη θέση μας στο Σύμπαν. Και αυτό σημαίνει εναρμόνιση: Ένα χαλαρό κύτταρο του Σύμπαντος σε τέλειο συντονισμό με ένα χαλαρό Σύμπαν. Χαρά διότι δεν θεωρούμε τίποτε δεδομένο, οπότε χαιρόμαστε για κάθε τι που μας έρχεται. Η χαρά είναι ένα άνθος που δε φυτρώνει ποτέ στον αγρό των δεδομένων… Και χιούμορ, άπειρο χιούμορ…
Η παραμονή στην παιδικότητα φέρνει μάχη, εναντιότητα, απώλεια της ελευθερίας, της χαράς, του χιούμορ και της χαλαρότητας. Όταν προσδοκούμε, διαχωριζόμαστε από τα πάντα. Υψώνουμε ένα κακομαθημένο παράπονο στο Σύμπαν διότι δεν πραγματοποιεί το ιερό του καθήκον: Να ικανοποιεί τις δικές μας προσδοκίες. 
Όταν προσδοκούμε, δε μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι με τη ζωή μας στο εδώ και τώρα. Είμαστε απλά δυσαρεστημένοι, έτοιμοι να απογοητευθούμε αν το Σύμπαν δεν πραγματοποιήσει αυτό που το παιδί μέσα μας απαιτεί, και ικανοί ανά πάσα στιγμή να εκφράσουμε τον συμπαντικό μας θυμό.
Η ενηλικίωση φέρνει μέσα μας την ήσυχη συνειδητοποίηση ότι μπορεί ο πόνος να είναι φυσικό μέρος της ζωής, αλλά η πραγματική τραγωδία είναι ο αυτοβασανισμός. Και ο αυτοβασανισμός βασίζεται στην προσδοκία όλων αυτών που το παιδί μέσα μας πιστεύει ότι το Σύμπαν του χρωστάει.
Ο πόνος είναι φυσικός αλλά ο αυτοβασανισμός προαιρετικός. Ας σταματήσουμε να τον επιλέγουμε…
Καλή μας ημέρα!

Δημήτρης Αναγνωστόπουλος
Από το «Εγχειρίδιο Αναρχικού Εσωτερισμού»

Ο Δημήτρης διδάσκει Αυτογνωσία - Προσωπική Ανάπτυξη στην Lifetherapy Academy.

Πηγή

The future of future for money and society.

The future of money and society is a particular issue because of its significance and I think that it has been mentioned a lot particularly in the last week but if we have to choose something to continue our discussions thoroughly is exactly the future again. Developments in recent years in technology have brought major reclassifications in the field of the economy as in other sciences as well as in our everyday life.

There is an evolution of money throw the revolution of decentralization. A Decentralization platform like bitcoin Blockchain providing from a P2P Network gives a platform of common trust.  A successful decentralized ledger that allowed parties that did not know or trust each other to transact together would have a wide range of advantages. In the next years with an event with a big impact like the one of 2008, or a FIAT currency defaults, they will turn many people to the trustworthy environment of a decentralization platform.

Also, with Combination new Technologies like Artificial Intelligence (AI), Internet of Things (IoT) will maximize trust in currencies. In a near zero marginal cost (Jeremy Rifkin, 2014) from the future networks of energy and transportation all in decentralized platforms of IoT with Blockchain technologies for money, contracts and credits.

With digital currencies, we decouple the need for large, trusted institutions from the architecture of the network and this pushes innovation in money out to the edges, where it belongs. Digital currencies democratizes money and because of this, things are going to change and unfolding ways that we can't even predict.

Furthermore, democracy will be revolutionized by the Blockchain.  Online voting for democratic elections will become possible with distributed ledger technology that  can certify our identity. The anonymity, convenience and uniqueness of the vote is ensured by the Blockchain. In the near future, when we’re born, an entry will be made in the Blockchain and a link to our DNA record will be permanently created.  Our educational and any other abilities will be added throughout our lives. Nevertheless, there will be issues that should be regulated such as the privacy of personal data and sensitive information. On the other hand, fraud will be dramatically reduced, crime will become much more difficult and identity theft and misrepresentation will disappear.

 

In present there is a problem with energy consumption in Bitcoin mining but in future with the use of less energy Blockchain technologies like IOTA currency which is used in IoT industry or with quantum computing,  this  will become environmental friendly.The model of IOTA currency promotes the sharing economy.  The basis of this model is: when something I do not use and I do not need it, someone else can use it. This applies to everything from a simple user, eg. car owner up to industrial companies. This new fine-granular sharing economy has profound implications for business models and ownership itself. Individuals and machines pay for exactly what they consume when they consume it. This results in the production of durable products and easily recyclable. This is a new type of model economy.

Every person with a connection is continuously generating astronomic quantities of data while interacting with websites, apps or connected objects. This data is often private, but also very valuable for freemium services to harvest and sell to others, E.G., target advertisements on social media.  In our rapidly changing word, the heart of this change is the information technology.  The information flows freely between millions of consumers and producers. Capitalism believes that all good things depend on economic growth and its secret of success is that no central processing unit monopolizes all the data on any supply(Harrari,2015). But capitalism is a failed model, and this is proven by reality.

The need for a new economic model is obvious. A revolutionary model of economy that has the potential to completely reform our well-known concepts of labor, production and value and that will destroy a market-based and privately-owned economy. A large number of people change their behavior, discovering new forms of ownership, lending and doing business that are distinct from, and contrary to, the current system of state-backed corporate capitalism. New forms of goods and services appear like parallel currencies and time banks, cooperatives and self-managed online spaces.

In this new world that comes, the bet will be how people think more imaginative ways about their future. If we broaden our horizons instead of narrowing them, we may not be sure about the future of job market and generally the economic system but  we will be aware of a much wider spectrum of options and how or in which to focus on our chaotic world. Perhaps, with decentralization, we will be able to change the world without taking power(Holloway,2002). I believe that decentralization is one of the cracks in capitalism (Holloway, 2010).

 

References

http://www.rayhammond.com/wp-content/uploads/The-Blockchain-Will-Change-Everything-paper.pdf

The Zero Marginal Cost Society: The Internet of Things, the Collaborative Commons, the Eclipse of Capitalism, Jeremy Rifkin https://www.thezeromarginalcostsociety.com/

https://www.imf.org/external/pubs/ft/fandd/2018/06/pdf/fd0618.pdf

Homo Deus: A Brief History of Tomorrow Yuval Noah Harari https://readandlaugh.files.wordpress.com/2018/04/homo_deus_a_brief_history_of_tomorrow_pdf.pdf

Change the World Without Taking Power, John Holloway 2002.
https://platypus1917.org/wp-content/uploads/readings/Holloway_Change_the_World.pdf

Crack Capitalism Pluto Press (2010) ISBN 0-7453-3008-8 ISBN 978-0745330082, John Holloway 2010. https://libcom.org/files/Holloway%20-%20Crack%20Capitalism.pdf

Materialism follow Capitalism to the Black Hole

 

 
 

One day, one moment was enough to erase everything. I wonder, however, what that move has finally erased. Only money or something else? Now, just a year later, I begin to understand what really happened to us.

Today, I passed through my old neighborhood. People were smiling and calmer than ever! In our small park, the one we played small, around the apartment buildings, the residents, the neighbors, known and unknown,  gathered together. They fanned, danced, laughed. The weather was their ally, a cool breeze that made the leaves also moved to the rhythm of music. Like a conspiracy of physical and metaphysical presence that is in perfect harmony. A spontaneous fiesta, like those of the good old weather, when people were close to each other in joy, sadness and need.

But why did these people celebrate? Most of them deposited the savings of one life in banks, bonds and other financial products. And at that moment, just a year ago, they all lost them. Or maybe not .....

Finally, although people were very difficult at first, they later discovered that the meaning of life is not numbers but the time we consume around us. The real value of their lives was revealed in a moment of internal clearance.

How did we get here?

  • At the beginning, all the transactions were made with all the ramaing cash and borrowing among people.
  • The Central Bank, in order to avoid the recession, has credited an initial amount of money to all people's accounts and guaranteed a lower monthly income for everyone.
  • People are now due to a lack of confidence in centralized systems that have fallen, converting their money into digital currencies and feeling safer as they are decentralized.
  • In most factories, due to a lack of capital, the owners resigned and the employees took over the plant's management.
  • All companies engaged in luxury goods and services were closed. Materialism collapsed.

 

This Assignment was wrote on next request:

Imagine an elite anarchist hacker cell created a virus which overnight wiped out all electronic records of currency of all types, including deposits, loans, and many derivative contracts stored electronically. Imagine one year later, you are cycling around near your home. What would things look like? What would people be doing? Write no more than 400 words describing the scene, with some comments at the end of your description on why you think this would be the situation. Be as creative, descriptive and poetic in your prose as you wish.